Slachtoffers hebben recht op sociale voorzieningen als ze aangifte doen tegen de handelaren. In bepaalde gevallen kan het zo zijn dat een slachtoffer hier (tijdelijk) geen recht op heeft. Een voorbeeld is een cliënt die maanden moet wachten voordat aangifte wordt opgenomen. Zolang de aangifte niet is gedaan, kan ook geen verblijfsvergunning worden aangevraagd. En dat betekent ook geen recht op een uitkering.

Daarnaast kan het slachtoffer voor grote uitgaven komen te staan waar geen financiële voorzieningen voor zijn. De meeste slachtoffers van mensenhandel moeten rondkomen van een bijstandsuitkering. Vaak hebben ze dan ook nog een of meerdere kinderen. Dit is geen vetpot. Door onverwachte uitgaven, voor huisvesting, leges of medicijnen, worden ze voor een probleem geplaatst.

In deze gevallen kan nergens beroep worden gedaan op extra financiële middelen. In deze specifieke gevallen kan een beroep gedaan worden op het noodfonds. Bijdragen zijn gericht op een tijdelijke verlichting van de situatie in de vorm van een lening of gift. BLinN wil niet dat cliënten afhankelijk worden. Ze wil tijdelijk een steuntje in de rug geven om weer op eigen benen te kunnen staan. Cordaid participeerde in het kader van hun binnenlandse activiteiten voor een substantieel deel. Ongeveer 50 procent van de betalingen uit het noodfonds waren giften.