Different en Equal (D&E) is een lokale niet-gouvernementele organisatie (NGO) waarvan het kantoor in Tirana staat. Het is een groot opvanghuis waar ruimte is voor 15 slachtoffers van mensenhandel. Een aantal van hen is zwanger en andere vrouwen hebben kleine kinderen. Aan het project zijn twee verpleegkundigen, een onderwijzer en een maatschappelijk werkster verbonden die ervoor zorgen dat de vrouwen medische, psychische en sociale hulp krijgen.

Van 21-28 oktober zullen zr. Imelda Poole en mevr. Marjana Meshi een tegenbezoek brengen aan Nederland. Beide vrouwen zijn werkzaam in het opvanghuis.
Een belangrijk doel van deze Albanië-week is het uitwisselen van ervaringen. Daarnaast is er de wens om geld bijeen te brengen om de jonge vrouwen die opgevangen worden weer een toekomst te kunnen geven.

Kennismaking met D&E
Een ieder die geintereseerd is om nader kennis te maken met Albanie en met het project van ‘Different and Equal” is van harte welkom op dinsdag 27 oktober 2009.
Vanaf 10.00 uur staat de koffie klaar. Om 10.30 uur zal Marjana Meshi haar presentatie beginnen. Tijdens deze dag zijn er verschillende producten te koop ter ondersteuning van het opvanghuis, een lunch wordt u aangeboden door de SRTV.
Opgave en verdere informatie bij de SRTV: tel: 073 -6154444

Benefietconcert voor Albanië

Stichting Your Song Projects heeft het initiatief genomen om de CD Give Each Other Hope te maken. Deze CD bevat melodieën, teksten en muziek die een ontroerend en hoopvol geheel vormen. De muziek is gecomponeerd door zr. Teresa Takken.
Op zondag 25 oktober 2009 zal er een benefietconcert gehouden worden in het Dominicanenklooster in Huissen waarbij de CD landelijk gepresenteerd wordt. De gehele opbrengst komt ten goede aan het opvanghuis in Albanië.
Zang en muziek worden uitgevoerd door begaafde artiesten behorend tot The 3 Generations, onder meer Paulien Jonker, Pieter Ignatius, Helma Laro, Marlies Hermans-Kooy, Theo Dekker, Hans Laro en Teresa Takken. Deze artiesten hebben inmiddels veel mensen weten te bereiken. Hun werk staat volledig ten dienste van goede doelen waar zij mensen hoop kunnen bieden daar waar wanhoop en teleurstelling in het leven de overhand dreigen te krijgen.

Albanië Benefietconcert zondag 25 oktober 2009
Waar: Dominicanenklooster, Stadsdam 1, Huissen
Aanvang: 14.00 uur
Kaarten à € 15 (incl. een drankje) zijn te bestellen bij de SRTV

Tijdens dit concert zijn de dubbelCDs te koop voor een speciale prijs van € 20,-.
Het concert duurt ongeveer 1 uur, waarna er gelegenheid is om elkaar te ontmoeten en de informatiestands van de SRTV en van de Stichting Your Song Project te bezoeken zijn.

De SRTV kreeg een uitnodiging van Caritas-Albanië om training te geven aan hun medewerkers van de 54 gezondheidscentra verspreid over heel Albanië. Elma van den Nouland bracht in juni een werkbezoek en nam van de gelegenheid gebruikt om een aantal projecten te bezoeken. Hier volgt haar impressie.

Achtergrondinformatie
Albanië is een van de Europese landen waaraan in de Nederlandse media weinig aandacht wordt besteed en de berichten die er zijn, zijn over het algemeen niet al te positief. Zo was er vorig jaar het bezoek van George W. Bush waar televisiebeelden de wereld overgingen en het deden voorkomen dat tijdens het schudden van handen, Bush van zijn horloge werd beroofd. (Bush verklaarde later dat hij zelf zijn horloge had afgedaan). Een andere gelegenheid waarbij Albanië dit jaar in het nieuws kwam was bij het ontploffen van een munitieopslagplaats waarbij 1000 huizen verwoest werden, 9 doden vielen en veel gewonden.
Albanië is een land met 3,6 miljoen inwoners. Er heeft vanaf de tweede wereldoorlog tot aan 1991 een streng communistische dictatuur geheerst. Als Albanië in 1991 haar deuren naar de buitenwereld opent, ziet men een land dat veel armoede kent. Dit is enerzijds veroorzaakt door de bovenmatige investering in militaire middelen en anderzijds in de afgelegen ligging van het land.

Piramide
Na de val van het communisme in 1991, probeert het land een radicale omslag te maken door hervormingen door te voeren in politieke en sociale zin. Dit door de regering gesteund piramide investeringsplan, bedoeld om de economie een opwaartse duw te geven, luidt het faillissement van het land in.
Totale onervarenheid met de principes van de vrijemarkteconomie leidde er onder andere toe dat grote delen van de bevolking al zijn bezit stopte in deze piramidespelen. In 1997 werd duidelijk dat alle investeringen verloren waren hetgeen een gewelddadige opstand tot gevolg had waarbij 2000 mensen omkwamen.
Een volgende crisis wachtte het nog straatarmer geworden land met haar drie miljoen inwoners, toen het in de lente van 1999, overspoeld werd door bijna een half miljoen vluchtelingen uit Kosovo.
Het is dan ook met deze achtergrond informatie dat ik naar Albanië vertrok. Voorbereid om een land te bezoeken waar veel mensen in (vaak stille) armoede leven.
Dat de sporen van het voorbije communisme nog duidelijk aanwezig zijn blijkt onder andere uit de standbeelden op het grote plein in het centrum en de minstens 60 jaar oude flatgebouwen in de hoofdstad Tirana, waar in al die jaren niets is onderhouden.

ROMA
Mijn eerste dag in Tirana stond in het thema van de ROMA gemeenschap. Deze mensen wonen verspreid over de hoofdstad in groepen bijeen. De groep die ik bezoek woont op een veld naast het treinstation. 20 families, (waarvan sommigen met 12 kinderen) wonen in zelfgemaakte huizen, van plastic, oude deuren en kozijnen. Binnenin ziet het er naar omstandigheden netjes uit. Het huisraad is grotendeels van het grof vuil afkomstig. De mensen hebben geen elektriciteit en water, en zijn niet aangesloten op het rioleringssysteem van de stad. Men leeft van de verkoop van oud ijzer en gebruikte blikjes. Water wordt kilometers verderop beschikbaar gesteld door een bevriende landeigenaar. De mensen worden er door het stadsbestuur gedoogd, al zal het niet al te lang meer gaan duren voordat de mensen plaats moeten gaan maken voor een groot nieuwbouw project.
De kinderen gingen tot nu toe niet naar school. Zij worden al op jonge leeftijd ingezet om te zorgen voor inkomsten voor de familie. Kinderen worden de straat opgestuurd om te bedelen of om te werken.

Een recentelijk onderzoek heeft aangetoond dat kinderen uit deze bevolkingsgroep veelal worden uitgebuit en verhandeld naar West Europese landen, om hier gedwongen te werken en te bedelen.
SKHEJ is een lokale organisatie die zich het lot van deze bevolkingsgroep heeft aangetrokken. Op twee plaatsen in de stad is men begonnen om de kinderen samen te brengen en hen aangepast onderwijs te geven. Veelal hebben deze kinderen al een aantal jaren op straat doorgebracht. Het vraagt de nodige aanpassing om ze weer in de schoolbanken te krijgen. Door de kinderen ontbijt en lunch op school te geven, wordt er aan dacht geschonken aan gezonde voeding en tafelmanieren. Veel ouders zijn moeilijk te overtuigen van de waarde van onderwijs voor hun kinderen. Velen missen het inkomen wat de kinderen anders thuis brengen. Door de kinderen twee maaltijden per dag te geven, wordt dit ook als een vorm van compensatie ervaren.
Medewerkers van SKHEJ trekken er iedere dag op uit om de families te bezoeken en de ouders zoveel mogelijk bij het onderwijs project te betrekken.
Met de medewerkers heb ik een middag gewerkt rondom het thema kinderhandel, -smokkel en kinderarbeid. Wat zijn de verschillen en overeenkomsten tussen deze drie termen? Wat herkennen wij in ons werk en wat kunnen wij doen om het te voorkomen?

Caritas Albanië
Caritas Albanië is een organisatie opgericht vanuit de Albanese Katholieke kerk. Deze organisatie is sinds de 90er jaren actief op het gebied van gezondheidszorg, sociale activiteiten en noodhulp. In 2005 is hier de groep: religieuze congregaties tegen mensenhandel aan toegevoegd. Een dag van mijn bezoek was een gesprek met deze groep van ongeveer 20 religieuzen van verschillende congregaties. De zusters zijn verspreid over heel Albanië betrokken bij voornamelijk preventieve activiteiten. Een van de activiteiten bestond uit het samenstellen van een jaarkalender, waarbij foto’s, leuzen en gedichten over het thema mensenhandel stonden. Tijdens dit gesprek werd er algemene informatie uitgewisseld, maar kwamen er ook veel vragen over de situatie in Nederland. Albanië heeft gedurende vele jaren de grenzen gesloten had. Men heeft daardoor weinig idee van wat er in het westen gebeurd en in welke sectoren mensen die verhandeld worden werkzaam zijn.
Albanië is een arm land binnen de Europese grenzen, waar veel vrouwen geronseld worden om te gaan werken in voornamelijk Italië, Griekenland, maar ook in andere west Europese landen. Duidelijk een ‘land van herkomst’, waar mensen alle redenen lijken te hebben om hun toekomst elders te zoeken voor werk en geld.

Het zuiden
Gedurende mijn verblijf van een week heb ik ook de gelegenheid gehad om een bezoek te brengen aan het zuidelijker gelegen Fier. Een tocht van een paar uur, langs de kust waar we stad Durësi passeerde op weg naar Vlore. Wat hier voornamelijk opviel zijn de mega bouwprojecten: overal staan nieuwe prachtige huizen, flatgebouwen en appartementen. Het aantal in aanbouwzijnde of pasgebouwde flatgebouwen is ontelbaar. En dat in een land waar extreme armoede heerst en waar mensen tien jaar geleden nog al hun bezittingen hadden verloren.
Volgens de verschillende mensen waar ik de vraag heb neergelegd, blijkt veel gebouwd te worden met geld dat verdiend wordt met drugshandel en mensenhandel.
Na de val van het communisme ontstonden mogelijkheden om met een speedboot vanuit Vlora naar Italië uit te wijken. Duizenden mensen zijn op die manier de armoede in eigen land ontvlucht en lieten zich naar Italië smokkelen. Onder hen waren ook vrouwen die als prostituee naar het westen werden verhandeld. Sinds november 2005 geld een totaal verbod op het varen met speedboten.
Van het geld wat met deze illegale praktijken verdiend werd (en nog steeds wordt), wordt opnieuw geïnvesteerd in Albanië. Hierdoor lijkt het dat het land een enorme economische groei doormaakt, maar in werkelijkheid is het een kleine groep die alle vastgoed in handen heeft.
Het is triest om te zien dat er dorpen zijn waar iedereen schijnt te leven van de illegale handel: slachtoffers van mensenhandel die worden uitgebuit en ronselaars en pooiers die het uitgebuite geld weer naar hetzelfde dorp terugsluizen om er later in een mooi huis te kunnen wonen…..

Lushnja en Fier
Op de weg naar het zuiden hebben we een tweetal Caritas klinieken bezocht in de plaatsen Fier en Lushnja. Begin 90er jaren zijn er een aantal Italiaanse zusters naar Albanië gekomen op uitnodiging van Moeder Theresa (zelf Albanese van geboorte) De meeste zusters zijn werkzaam binnen de gezondheidszorg. Ook in Fier en Lushnja worden grote nieuwe gebouwen neergezet. De zusters in Fier zijn naast hun werk in de kliniek ook begonnen met een groot preventieproject. 50 jonge vrouwen krijgen een gedegen opleiding met een maandelijks inkomen. Dit alles om te voorkomen dat zij de duistere sprong wagen naar Italië en Griekenland. Door hen een maandelijks inkomen te garanderen, brengen zij geld thuis. Daarnaast leren zij allerlei vaardigheden die hen helpen om later een eigen bedrijfje te kunnen beginnen. De projecten die gemaakt worden zijn van hoge kwaliteit en de inkomsten worden aan het eind van het school/werk jaar als winst uitgekeerd.

Mensenhandel en gezondheidszorg
Dit was het thema van de trainingsdag aan de universiteit van Tirana voor de 140 artsen en verpleegkundigen, allen werkzaam bij een van 54 gezondheidscentra van Caritas. Aan de hand van verschillende studies die in Europa gedaan zijn door de London School of Hygiene en Tropical Medicine was ik gevraagd om de risico’s en gevolgen van mensenhandel op de gezondheid van, voornamelijk vrouwen, te bespreken. Doordat een aantal van de aanwezigen regelmatig in hun praktijk te maken hebben met slachtoffers van mensenhandel ontstond er aan de hand van een casus interessante discussies. Welke vragen kun je als arts of verpleegkundige stellen? Wat wil je weten? Waarom? Welke vragen zijn cultureel gezien taboe? Wat doe je met informatie als je weet dat een vrouw slachtoffer is geweest van mensenhandel? Wat kun je doen?
Aan het eind van de dag bleven er veel vragen over; vragen waar geen eenduidig antwoord op is. Over een ding waren alle aanwezigen het wel eens: Mensenhandel is een gezondheidsvraagstuk waar veel meer aandacht voor zou moten komen. Albanië is duidelijk een voorbeeld van een land van herkomst. Aan het eind van het traject keren veel vrouwen terug naar Albanië, veelal getraumatiseerd. Er is weinig bekend van wat de vrouwen in de tussenliggende periode hebben meegemaakt, waar ze gewerkt hebben etc. Het werd dan ook als zeer verhelderend ervaren om de verschillende sectoren benoemd te zien waar slachtoffers mensenhandel werkzaam zijn.

Different & Equal
Different en Equal (D&E) is een lokaal non-gouvernementele organisatie (NGO) waarvan het kantoor in Tirana staat. Hier ontmoet ik een zestal medewerkers van de verschillende activiteiten van D & E. Dit project heeft een opvanghuis voor slachtoffers mensenhandel. Een groot huis waar ruimte is voor 15 slachtoffers, een aantal zwanger of met kleine kinderen. Aan het project zijn twee verpleegkundigen verbonden die ervoor zorgen dat de vrouwen medische hulp krijgen. Veel vrouwen hebben gynaecologische klachten, geslachtsziektes en zij hebben vaak psychische problemen na de traumatische ervaring van het verhandeld te zijn geweest.
In het opvanghuis gelden strenge regels. De vrouwen houden alles zelf schoon, koken en wassen. Door een aantal gezamenlijke activiteiten zowel als individuele begeleiding, hoopt men dat er zo weer enige structuur komt in het leven van de vrouwen en de kinderen.
Tijdens deze eerste fase van herstel hebben de slachtoffers intensief contact met maatschappelijk werk en met de onderwijzer. Deze laatste leert de vrouwen zowel handvaardigheden als koken. Daarnaast wordt er gekeken wat de vrouw aan opleiding nodig heeft om werk te vinden.